ตอนนั้น พวกผมกับเพื่อนๆ เพิ่งเสร็จจากงานชมรม CU Band หรือวง Jazz Big Band ของจุฬาฯ

 เราต้องนั่งรถปิ๊กอัพ เพื่อเก็บ Cutout ที่เขียนโฆษณางานที่เพิ่งเล่นเสร็จไป ซึ่งวางไว้ตามตึกคณะต่างๆในมหาวิทยาลัย และตอนนั้นเวลาประมาณ ตี 1 ..

 ตอนนั้นเรา ผู้ชายหลายๆคน นั่งรถจากฝั่ง สนามกีฬา (สนามจุ๊บ) ไปที่ฝั่งใหญ่ ของจุฬาฯ พอไปถึงฝั่งใหญ่ เพื่อนคนหนึ่ง ที่พวกเราเรียกว่า "น้าหรั่ง" (มือทรัมเป็ต) ซึ่งดูเงียบๆไปตอนนั่งรถ ถามกับคนอื่นๆว่า

น้าหรั่ง: "เมื่อกี๊ ใครเห็นผู้หญิงใส่เสื้อดำ ผมยาวๆ ยืนอยู่ที่ป้อมยาม ตอนเราผ่านออกมาจากฝั่ง สนามจุ๊บบ้าง?"

เพื่อนๆ: "เห้ย จะบ้าเหรอ ตี 1 แล้ว จะมีผู้หญิงชุดดำ มายืนอยู่ที่ป้อมยามได้ยังไง จะว่าเป็นเพื่อนของยามก็ไม่น่าจะมาอยู่ด้วยกันเวลาแบบนี้"

น้าหรั่ง: "แต่กูเห็นจริงๆนะเว้ย"

เพื่อนๆ: (คิดไปต่างๆนานา) หรือว่า.. เป็นเด็กของยาม.. แล้วยามจะมีเด็กในขณะทำงานได้ยังไง หรือว่า เป็นเพื่อนของยามจริงๆ หรือว่า เป็นผี หรือว่า ฯลฯ (รวมๆแล้วมักจะออกไปทางเรื่องชู้สาว)

น้าหรั่ง: "งั้น คราวนี้ พอรถผ่านป้อมยาม ทุกคนช่วยกันดู"

หลังจากเราเก็บ คัทเอาท์ ชุดแรก ก็ต้องผ่านป้อมยามที่เดิม

ทุกคน: "เห้ย ไม่เห็นว่ะ"

ไม่มีใครนอกจาก ยาม ที่ป้อมยาม ธรรมดา

พวกเรากลับไปเก็บของที่ชมรมที่สนามจุ๊บ

น้าหรั่ง: "แต่กูเห็นจริงๆนะเว้ย"

เพื่อนๆ: "มั่วแล้ว"

.. แต่ไม่ต้องห่วง พวกเราต้องเก็บ cutout ที่เหลืออีกรอบ ทุกคนจะได้มีโอกาสมองไปที่ป้อมยามอีกครั้ง และดูว่า น้าหรั่งคิดไปเอง หรือเป็นเรื่องลี้ลับอย่างไรกัน

ตอนนี้ พวกเรานั่งรถปิ๊กอัพผ่านป้อมยาม

หลายๆคนกลัว หลายๆคนก็จ้อง แต่ทุกคนตื่นเต้น

และทันใดนั้น.. ทุกคนก็เห็น ! ! เห็นตำตาเลย

ใส่ชุดดำ

ผมยาว

ยืนนิ่งอยู่ใกล้ๆป้อมยาม 

น้าหรั่ง: " ... !! "

เพื่อนๆ: "เอ่อ กูว่า ....

เป็นผู้ชายว่ะ"

ทุกคน: "โห่............. น้าหรั่งทำอย่างงี้ได้ไงวะ ผู้ชายนี่หว่า"

นิทานเรื่องนี้ สอนให้รู้ว่า
แค่เปลี่ยนจาก ผู้หญิง เป็นผู้ชาย ก็เปลี่ยนจาก ผี เป็น คน ได้